Sanguinea Corvus

หลายเหตุการณ์ หลากอารมณ์
‘หลายชีวิต’

1.

            เขาตายแล้ว
            ....
            ‘ผล’ตอกย้ำประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมากับตัวเองเป็นรอบที่พัน หลังจากที่เขาบังเอิญไปหัวเสียกับการทักทายคนรู้จักแล้วไร้การตอบสนอง
            เขาตายแล้ว
            ผลย้ำกับตัวเองอีกทีเพื่อเตือนความจำกับสภาพที่เขายังไม่คุ้นเคย เพราะเขาเพิ่งเปลี่ยนสภาพจากเนื้อหนังเป็นหมอกควันเมื่อก่อนพระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าได้ไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง
            ทำไมเขาถึงรับสภาพเช่นนี้ได้เร็วนัก ผลก็ไม่เข้าใจเช่นเดียวกัน แต่มีอยู่อย่างเดียวที่รู้คือ เขายังมีงานต้องทำอีกเยอะ
            ผลนั่งปะปนอยู่กับผู้คนในห้องสมุดสาธารณะที่กำลังขะมักเขม้นอยู่กับการอ่านหนังสือและนิตยสารตรงหน้า เขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ความรุ่มร้อนที่คอยกวนหัวใจที่กรวงโบ๋ของเขาอยู่ร่ำๆ ทำให้เขาไม่สามารถจะจากโลกแห่งนี้ไปได้ เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่เมื่อผลเงยหน้าขึ้นมา รอบข้างเขาก็ร้างผู้คนและท้องฟ้ามืดสนิท
            เสียงอึกทึกครึกโครมของเสียงเพลงดังแว่วมาตามลม เปลี่ยนสายตาที่หม่นหมองไร้จุดหมายของผลให้มีประกายไฟลุกโชติช่วง สีหน้าที่เคยนิ่งสนิทกลายเป็นใบหน้าที่เปื้อนด้วยรอยยิ้มชวนขนลุก
            งานของเขาเริ่มต้นขึ้นแล้ว

2.

                โรงยี่เกบางกอกเริ่มโหมโรงด้วยดนตรีไทยเสนาะหูเพื่อเรียกคนดูด้านนอกให้เข้ามานั่งในที่ที่ยังว่างอยู่ให้เต็ม หลังจากนั้นสักพักแม่ยกก็ต้องตบมือเสียงดังสนั่น เพราะ‘ถมยา’พระเอกในดวงใจขึ้นแสดงแล้ว ด้วยลีลาท่าทางอันสวยงามบวกกับหน้าตาหล่อเหลาเอาการและรอยยิ้มติดตาตรึงใจ จึงไม่แปลกที่ทุกครั้งถมยาจะต้องเข้าหลังเวทีด้วยพวงมาลัยพ่วงธนบัตรที่คล้องจนล้นคอและแก้มที่เปรอะไปด้วยรอยลิปสติกสีต่างๆ วันนี้โรงยี่เกของคณะเขาเล่นเรื่องอิเหนาที่เป็นที่ชื่นชอบของชาวบ้าน เล่นมาหลายรอบแล้วแต่ยังไม่มีท่าทีว่าจะเบื่อกัน ไม่รู้เป็นเพราะเนื้อเรื่องสนุกหรือพระเอกถูกใจกันแน่
            เรื่องราวดำเนินไปจนเข้าสู่องค์ที่สาม พระเอกถมยากำลังจะเข้าฟาดฟันกับตัวร้ายที่กีดกันไม่ให้เขาเจอกับนางเอก จู่ๆไฟก็ดับทั้งโรงยี่เก ทั้งนักแสดงทั้งชาวบ้านต่างตกใจร้องเรียกหากันให้เซ็งแซ่ ถมยาที่ยืนอยู่บนเวทีนั้นได้ตะโกนเข้าไปในหลังเวทีด้วยอาการหัวเสีย
            “รีบเปิดไฟสิวะ เรื่องกำลังสนุก เดี๋ยวคนดูจะอารมณ์ค้าง กูจะต่อไม่ติด”
            เสียงตะโกนตอบรับกลับมาอย่างลุกลี้ลุกลนของเด็กเดินสายไฟ ทำให้ถมยายืนรออย่างไม่เป็นสุข เขายืนเคาะเท้าด้วยความไม่พอใจ คนดูเริ่มกลับมาอยู่ในความสงบอีกครั้งหลังจากที่มีเสียงประกาศว่าใกล้จะเริ่มการแสดงต่อได้แล้ว เวลาผ่านไปไม่ถึงอึดใจไฟก็ติดอีกครั้ง ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเองที่ถมยาได้ยินเสียงหัวเราะที่ไร้ที่มาดังมาจากข้างๆหูของเขา
            ถมยาชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะหันไปมอง รอบตัวเขามีเพียงตัวแสดงยี่เกอีกสองคนซึ่งยืนอยู่ห่างจากเข้าไม่มากนัก แต่ก็ไม่ใกล้พอที่จะได้ยินเสียงในระยะประชิดขนาดนี้ ไม่มีเวลาให้ถมยาได้คิด เพราะดนตรีเริ่มบรรเลง เขาก็ต้องกลับเข้าสู่บทบาทของพระเอกในเรื่องให้จบ
            การแสดงในวันนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดีตามเคย หากไม่นับเรื่องไฟฟ้าลัดวงจรที่ช่างควบคุมไฟก็ยังหาสาเหตุไม่ได้ แต่ทุกคนในโรงยี่เกไม่ได้สนใจใคร่รู้มากเท่าใดนัก เพราะต่างให้ความสนใจกับการจัดแจงเก็บของเพื่อกลับเข้าที่พักชั่วคราวที่ได้เช่าไว้ คณะยี่เกบางกอกเป็นคณะยี่เกขนาดใหญ่และมีชื่อเสียง คนจึงมากไปด้วยเป็นเรื่องธรรมดา ทำให้ทุกครั้งที่เช่าบ้านพัก ถมยาซึ่งเป็นทั้งพระเอกและหัวหน้าคณะจึงต้องออกเงินเช่าไม่ต่ำกว่าสามหลังทุกครั้งไป แต่ถ้าเทียบกับกำไรที่ได้มาก็ถือว่าคุ้ม
            ถมยาอาบน้ำแต่งตัวและเตรียมตัวจะเข้านอน ในห้องนั้น‘เดือนเพ็ญ’ภรรยาของเขาได้นอนอยู่ก่อนแล้ว เขาล้มตัวลงนอนพร้อมกับกอดหญิงสาวไว้แนบตัว ก่อนจะหลับไปสู่ห้วงนิทรา
            คืนนั้นคนทั้งคณะต้องตื่นขึ้นด้วยเสียงร้องของตาปลอดคนตีระนาดเอกคนเก่าแก่ของคณะ แกร้องโวยวายและหน้าซีดตัวสั่นด้วยความกลัว โดนผีอำ ทุกคนในคณะเชื่ออย่างเพราะตาปลอดขี้เหล้า คงจะไปทำอะไรให้เจ้าที่เจ้าทางไม่พอใจ จึงให้แกจุดธูปขอขมาเสีย ก่อนทุกคนจะเข้านอนตามปกติ ยกเว้นตาปลอดที่แกไม่หลับอีกเลยตลอดคืนนั้น
            หลังจากเหตุการณ์ที่ตาปลอดโดนผีอำ ก็มีเรื่องให้คนคณะยี่เกบางกอกได้พิศวงอีกมากมาย เมื่อเช้าวันหนึ่งเครื่องดนตรีไทยที่เก็บไว้เป็นอย่างดีหลังเวที มีสภาพยับเยินเหมือนถูกทุ่มจากเวทีลงมากองกับพื้น ทั้งๆที่เด็กเฝ้าของก็นอนเฝ้าอยู่ข้างๆกันกลับไม่ได้ยินเสียงอะไร ความผิดจึงมาตกอยู่ที่เด็กเฝ้าของที่โดนต่อว่าและไล่ตะเพิดออกไปจากคณะ ถัดจากเรื่องเครื่องดนตรีได้ยังไม่ครบสามวันดี ชุดที่ใช้ใส่แสดงยี่เกก็โดนมือดีฉีกเสียยับขาดวิ่นไม่มีชิ้นดี แถมยังมีคราบเลือดติดอยู่ที่ชุดของถมยาอีกด้วย เกือบทุกคนลงความเห็นว่าอาจจะเป็นฝีมือของเด็กเฝ้าของที่โดนไล่ออกไปเมื่อวันก่อนกลับมาแก้แค้น แต่ประเด็นนั้นก็ตกไป เพราะชุดที่ถูกฉีกขาดและเปื้อนคราบเลือดนั้นยังอยู่ในตู้ที่ใส่กุญแจไว้แน่นตอนมาพบ และถมยาเป็นเพียงคนเดียวที่เก็บลูกกุญแจไว้
            ทุกคนในคณะไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงต้องเปลี่ยนเรื่องการแสดงไปก่อนเพื่อตัดชุดใหม่ แม้ว่าจะเหลือแต่เรื่องที่เล่นซ้ำไปแล้วก็ตาม หลังจากนั้นไม่กี่วันคณะยี่เกบางกอกก็ต้องเปลี่ยนสถานที่เล่นไปจังหวัดอื่น เนื่องจากคนดูเริ่มลดน้อยถอยลง เพราะเบื่อเรื่องที่แสดงซ้ำไปซ้ำมา
            คณะยี่เกบางกอกมาตั้งโรงยี่เกในจังหวัดใหม่ เพิ่งค้นย้ายของกันไม่นานก็มีอันต้องเลือดตกยางออก เพราะไม้ที่ใช้ทำพื้นโรงตกลงมาใส่คนขนของ ซ้ำยังมีโครงเหล็กที่ช่างมั่นใจว่าขันต่อดีแล้วร่วงลงมาทับป้ายคณะหักอย่างไร้สาเหตุ ทำให้ทุกคนหวาดกลัวกันไปตามๆกันจนหัวหน้าคณะอย่างถมยาต้องจัดทำบุญกันครั้งใหญ่ ทุกคนจึงกลับมาทำงานกันตามปกติอีกครั้ง
            สามเดือนผ่านไปก็ยังคงมีเหตุการณ์แปลกๆเกิดขึ้นอีกบ้างแต่ก็ไม่มากนัก จนกระทั่งหกเดือนผ่านไป เริ่มมีคนในคณะลาออกเพราะทนอยู่ต่อไม่ไหว โดนผีอำบ้าง อุบัติเหตุบ้าง ถมยาไม่ได้ใส่ใจเพราะถือว่าคนที่ออกไปนั้นไม่สำคัญอะไร จ้างใหม่มาเพิ่มก็ยังได้ ก้าวสู่เดือนที่แปดที่โรงยี่เกบางกอกยังคงเปิดการแสดงอยู่แม้จะมีปัญหาต่างๆรุมเร้ามากมาย แต่ก็ต้องกัดฟันสู้ เพราะเดือนเพ็ญภรรยาของถมยาตั้งท้องได้เกือบแปดเดือน ใกล้จะคลอดเต็มที
            วันนี้มีคนดูเกือบค่อนโรงมากกว่าวันปกติอาจเป็นเพราะเป็นวันหยุดคนจึงดูหนาตามากเป็นพิเศษ ถมยายังออกมาให้ความบันเทิงแก่ชาวบ้านเหมือนอย่างเคย แต่วันนี้จิตใจของเขาไม่ปกตินักเป็นเพราะเขาฝันถึงชายผู้หนึ่งซึ่งเขาเองไม่เคยคิดจะกลับไปนึกถึงใบหน้านั้นอีก
            หลังจากจบการแสดง ถมยาก็เข้าไปอาบน้ำเหมือนเคย ขณะที่เขาอาบน้ำก็ยังคงนึกถึงชายในความฝันเมื่อคืน แล้วเขาก็ต้องขนลุกซู่เมื่อคิดถึงแววตาของคนๆนั้น พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นดึงให้สติของเขากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง มันเป็นเสียงของผู้หญิงที่ดังมาจากลานบ้านพัก ถมยาจำได้ว่าเป็นเสียงของคนในคณะ ก่อนที่จะได้ทำอะไร เสียงเคาะประตูห้องน้ำก็ดังรัวขึ้นพร้อมกับเสียงตื่นตกใจของตาปลอด
            “นายถมยา! อิเพ็ญมันตกบันไดเลือดออกมาเต็มไปหมด ออกมาดูเร็วเข้า!”
            เหมือนเอาค้อนมาฟาดหัวของถมยาเต็มๆ เดือนเพ็ญกำลังอุ้มท้องลูกของเขาที่ใกล้จะลืมตาดูโลกเต็มที ขณะที่คว้าผ้าขาวม้าแล้ววิ่งไปที่ลานบ้านด้วยสติที่แทบแตกกระเจิงนั้นเอง เสียงหัวเราะที่ถมยาไม่ได้ยินมาเกือบปีก็ดังขึ้นข้างๆหูของเขาอีกครั้ง

3.

            เขาตายแล้ว
            ผ่านมาเกือบปี ผลไม่จำเป็นต้องย้ำประโยคนี้กับตัวเองอีกแล้ว เขารู้ตัวเองดีและรู้ว่าอันที่จริงความตายนั้นก็ได้มอบประโยชน์มากมายสำหรับเขา
            คืนนี้ผลนั่งปะปนอยู่กับชาวบ้านที่มานั่งดูยี่เกคณะบางกอก การแสดงยังไม่เริ่ม คนก็มีไม่มากนักมีแต่ตายายสองสามคนที่นั่งติดเวทีเพราะสายตาฝ้าฟางและชาวบ้านกลุ่มเล็กๆอีกกลุ่มหนึ่ง ผลยิ้มน้อยๆเมื่อมองไปเห็นหนุ่มสาวคู่หนึ่งจูงกันมานุ่งดูยี่เก จริงอยู่ที่ยี่เกยังมีชื่อเสียงแต่สมัยนี้ วัยรุ่นหนุ่มสาวคงไปนั่งดูหนังกลางแปลงที่เข้ามาฉายกันให้ขวัก คงจะโรแมนติกกว่ากันเยอะ ผลคิด ก่อนที่เสียงบรรเลงดนตรีไทยจะดังขึ้นเป็นสัญญาณการเริ่มเล่นยี่เก ผลลุกจากที่นั่งช้าๆ เขาถอนหายใจหนึ่งครั้ง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโรงยี่เก
            ไปจัดการกับงานชิ้นสุดท้าย